از آنجایی که اکثر افراد، شناختی از چگونگی شکل گیری تشکیلات سیاسی پس از رحلت پیامبر اسلام ندارند، لازم دیدم تا در شجره مختصری، به ترسیم کلی و توضیحات لازم مربوط به آن بپردازم و افراد سرشناسی را که در ذیل شجره جد پیامبر اسلام قرار گرفته اند را نشان دهم.
تذکر یک: در این شجره تنها افرادی که در ذیل جد پیامبر بوده اند ذکر شده اند و لذا از سایر بستگان سببی و نسبی ایشان ذکری به میان نیامده.
تذکر دو: توضیحات ذیل شجره مطالعه شود.
محمد حنفیه پس از شهادت امام حسین، ادعای امامت داشت ولی ظاهرا پس از مدتی از این ادعا بازگشت. فرقه کیسانیه، امام خود را محمد حنفیه می دانستند.
ابو هاشم فرزند محمد حنفیه مدعی امامت بنی هاشم بود.
عبیدالله بن عباس، در ماجرای صلح امام حسن، فرمانده ارشد سپاه امام بود اما به وی خیانت کرد و به سپاه معاویه پیوست.
سلسله بنی امیه در سال ۴۱ قمری با سلطنت معاویه آغاز گردید و بنی امیه به دو شاخه سفیانی و مروانی تقسیم می شد. معاویة بن ابی‌سفیان، و یزید بن معاویه، و معاویة بن یزید، سلاطین شاخه سفیانی شمرده می شوند و از مروان بن حکم تا ۱۳۲ قمری که با شکست مروان بن محمد به پایان رسید شاخه مروانی می باشند. پس از ایشان عباسیان بر سر کار آمدند.
تمام خلفای عباسیه( بنی عباس) از نسل محمد بن علی، نوه ابن عباس می باشند. محمد بن علی در سال ۱۰۰ قمری سفیرانی را به منظور دعوت به آل محمد و قیام بر علیه امویه به عراق و خراسان فرستاد.
ابراهیم بن محمد( معروف به ابراهیم امام) پس از مرگ پدرش، رهبری دعوت عباسی را عهده دار شد و در انتها برادرش سفاح را جانشین خود معرفی کرد.
ابوالعباس سفاح نخستین خلیفه عباسیان بود که لقب هایی نظیر قائم و مهدی نیز برای او یاد کرده اند. وی در سال ۱۳۲ قمری به خلافت رسید. اندکی پیش از مرگش، برادر خود یعنی منصور عباسی را جانشین خویش معرفی کرد.